William Redmond: Ierse vrijheidsstrijder

020 web

Jackie Detailleur

Majoor William Edmond

auteur: Johan Van Duyse

William Redmond: hij is een van de weinige gesneuvelde Britse soldaten die niet onder de gekende steen ligt als alle andere Commonwealth-soldaten. In Loker kan je hem helemaal alleen vinden, net naast het Locre Hospice Cemetry, in de tuin van het toenmalig Sint-Antoniusgesticht. Toen het gesticht werd verwoest, wou men zijn graf verplaatsen naar een Britse begraafplaats, maar zijn vrouw verzette zich met succes tegen dit plan. Waarom toch al die heibel om die ene man, om die ene soldaat?

William Redmond was 34 jaar parlementslid voor de Irish Parliamentary Party en hevig bepleiter van Ierse zelfstandigheid Irish Home Rule.  Zijn broer John had de leiding van deze partij. In die strijd om zelfbestuur kenden de katholieken natuurlijk ook onderlinge  spanningen tussen radicale nationalisten enerzijds en de meer gematigden die ijverden voor ‘Home Rule’ anderzijds. De partij van de Redmonds kreeg in 1914 eindelijk een wet gestemd die zelfbestuur zou waarmaken niet nadat onder andere William Redmond enkele keren kennis maakte met de gevangenis of uit het Lagerhuis was verwijderd.

Het uitbreken van de eerste wereldoorlog zorgde ervoor dat de ‘Home Rule Act 1914’ niet uitgevoerd kon worden. Dat veroorzaakte een groeiende Ierse verbittering tegen Engeland. En toch spoorde William de Ieren aan om mee te strijden met de Britten. “Als Duitsland wint, zijn we allemaal verloren” was zijn overtuiging. William gaf zelf het voorbeeld en vertrok als 53-jarige kapitein bij het Royal Irish Regiment naar het front in Frankrijk en Vlaanderen.

De Paasopstand van 1916 zorgde weer voor een crisis: vele van de Ierse vrijheidsstrijders/opstandelingen werden door de Britten tegen de muur gezet. Dat dit aan het front niet in goede aarde viel, hoeft geen betoog.  Vele Ierse katholieken twijfelden of ze wel de goede keuze hadden gemaakt door samen te gaan vechten met de aartsvijand de Britten, tegen de Duitsers. Redmond raakte echter nog meer overtuigd van de noodzaak voor een zelfstandig Ierland. Tijdens zijn verlof in maart 1917 hield hij een bevlogen toespraak en bezwoer zijn toehoorders: “old as I am, and grey as are my hairs, I will say: Don’t go, but come with me”.

In zijn laatste toespraak in Westminster roept hij de Ieren op om een voorbeeld te nemen aan de samenwerking in de frontlijn tussen de voornamelijk protestantse 36e (Ulster) Divisie en de hoofdzakelijk katholieke 16e (Ierse) Divisie. Hij blijft dus geloven dat Ierse katholieke deelname aan de oorlog ‘de zaak’ ‘Home Rule’ zal versterken.

Na zijn terugkeer aan het front nam hij deel aan de mijnenslag, de slag om Mesen op 7 juni 1917. Al had het Britse opperbevel allesbehalve graag dat Redmond mee zou doen aan de gevaarlijke veldslagen als deze, dan nog eiste die dag zijn plaats op in de voorste lijn. Fataliteit? Moed? Wou hij sneuvelen omdat hij inzag dat zijn ideaal werd misbruikt door de Britten? Wilde hij gewoon bij ‘zijn mannen’ zijn op zo’n moeilijk moment?

Feit is dat hij als één van de eersten gewond werd, en oh, symboliek, een protestants soldaat probeerde hem te evacueren uit de eerste lijn. Collega’s brachten hem naar de hulppost in het klooster van Loker. Hij overleed er dezelfde dag op 56-jarige leeftijd aan zijn verwondingen.

De Ierse katholieken die samen met Redmond en dus samen met de Britten vochten tijdens wereldoorlog 1, werden na hun terugkeer in Ierland uitgespuwd en met de nek aangekeken.

Redmond blijft een naam in Ierland, maar ook in Vlaanderen: in Loker is er een café genoemd naar hem, en elk jaar op zijn sterfdag, 7 juni, wandelen een goede honderd vroege vogels de Redmondwandeling van de plaats waar Redmond werd gewond tot aan zijn nog steeds goed onderhouden graf.

Graf William Redmond

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *