De vrouwen van Jim Allan

afsluiter

auteur: Johan Van Duyse

Zomaar een brief vanuit Nieuw-Zeeland op 17 juni 1917. De moeder van Jim Allan schrijft ongerust naar haar zoon die vecht in Mesen:

 ‘We kregen een telegram waarin stond dat je gewond bent. Ik hoop dat het niet te erg is en dat je weer de oude bent wanneer deze brief je bereikt. We weten niet hoelang zo’n brief onderweg is, maar blijf schrijven mijn zoon, want vader en ik verlangen simpelweg naar nieuws van jou. Het is hier een zeer klare zonnige dag…, ik wou dat je weer veilig thuis bij ons was.’

Deze brief kwam ongelezen terug in Dunedin, Jim was immers al gesneuveld nog voor de brief geschreven werd. Hij werd in het open veld van Mesen gevonden, nadat hij op 7 juni 1917 uit de loopgracht was gekropen op zoek naar een vermiste officier.

Jim Allen

Jim Allan en zijn familie schreven elkaar veel. Hun brieven en zijn dagboek werden generaties lang bewaard. Ze vormen een uniek document, ook al omdat je zo voelt dat zijn kijk op de oorlog pijlsnel verandert.

Op 1 februari 1915, nog geen 19 jaar oud, vertrok Jim fluitend naar het oefenkamp. Natuurlijk maakte zijn moeder zich zorgen of hij genoeg te eten had en of hij voldoende sliep. Ze schrijft hem dat ‘vader zeer fier is op jou, Jim, onthou dat en vermijdt slechte vrienden’.  Hij stelt haar gerust: we zijn hier voor het goede doel en ik heb de stellige indruk dat alle jongens er hetzelfde over denken’. ‘Het leven is zo leuk als soldaat, het is geknipt voor me, het maakt een man van me en je zal me niet meer herkennen wanneer ik terug kom’.  Naarmate de oorlog vordert, komt met het heimwee de angst opzetten.

‘Zeg tegen opa dat oorlog helemaal niet het spelletje is, dat men ons voorhoudt’ schrijft hij vanuit Gallipoli-Turkije’Van de 275 mensen zijn er nog amper 30 old boys over. Ik was voor we naar het schiereiland gingen bang om laf te zijn, en goddank, ik denk dat ik bewezen heb dat ik het niet was, al had ik nu en dan schrik. Maar nu kan het me echt niet meer schelen, alles wat nu op mij afkomt lijkt me zo alledaags en ordinair’.

In Vlaanderen aangekomen, neemt hij zijn moeder in vertrouwen over zijn liefje Marie-Louise Dumortier. Ze brengt hem koffie en thee als ze in Fleurbaix verblijven en hij bezoekt regelmatig haar en haar moeder. Hij belooft Marie-Louise een toekomst in Nieuw-Zeeland eens de oorlog voorbij is en dat dit ernst was, bewijzen de brieven die Marie-Louise tot laat in de 20-er jaren naar Jim’s familie in Nieuw-Zeeland bleef schrijven.  Claire, Marie-Louises dochter weet nog goed dat haar moeder vaak vertelde over de Nieuw Zeelander.  Ja, Marie-Louise trouwde later en kreeg een dochter: Claire.

Marie-Louise - Jim Allen

Toen Jim’s familie naar Vlaanderen kwam, brachten we samen een bezoek aan het graf van Marie-Louise en zochten we Claire op. Het was een emotioneel ‘weerzien’.

Diana, kleinkind van Jim’s zus, vertelde:

Vorige week zaterdag had ik het groot geluk om Marie-Louises dochter en kleindochter te ontmoeten en om hen te horen vertellen over hun moeder en over hoe de oorlog gans Fleurbaix in de greep hield. We wisselden broches uit. In onze familie is er eentje van Armentières dat we bewaken als een schat en ik draag er vandaag een die Jim gaf aan Marie-Louise en die nu bij haar dochter Claire was. Ze heeft ze me zaterdag teruggegeven en vroeg me ze opnieuw naar Nieuw-Zeeland te brengen om ze in onze familie te bewaren, samen met de andere broche…

Jim Allen moment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *